“KARNE ZAMANI”

Ayşe o sabah koşa koşa okula gitmişti.Okulun son günüydü ve öğretmeni Ayşe’ye ve arkadaşlarına karnelerini dağıtacaktı.Ayşe, gerçekten büyük bir heyecan yaşıyordu.

Okula gelip heyecanla öğretmenini beklemeye başlamıştı.Onun gibi arkadaşları da çok heyecanlıydı.Öğretmenleri biraz gecikmişti.Ayşe ve arkadaşları gerçekten çok merak ediyorlardı.Sonunda öğretmenleri elinde karnelerle beraber sınıfa girmişti.Ayşe gerçekten çok heyecanlaşmıştı. Öğretmenleri Ayşe ve arkadaşlarına birkaç kişinin karnesinin iyi olmadığını söylemişti.Ayşe çok korkmuştu,acaba kendisinin karnesi kötümüydü?

Öğretmenleri karnelerini dağıtmaya başlamıştı.Ve Ayşe’nin adını söylediğinde Ayşe koşarak öğretmeninin yanına geldi ve elini öptü.Öğretmeni de Ayşe’nin yanaklarını öperek karnesini onun karnesini verdi.Ayşe sırasına oturup karnesini açtı ve bütün derslerinin pekiyi olduğunu gördü.O kadar sevinmişti ki sanki dünyanın en mutlu insanı o olmuştu.

Yalnız bazı arkadaşlarının karneleri iyi değildi ve çok üzülüyorlardı.Hatta Ayşe’nin arkadaşı Aslı dayanamayıp karnesi kötü olduğu için ağlamaya başlamıştı.

Ayşe arkadaşının ağlamasına çok üzülmüştü,üzüntüsünden kendi karnesinin çok iyi olduğuna sevinemiyordu.

Ayşe gibi tüm sınıf Aslı’nın ağladığını görünce hepsi birden susmuş ve sınıf çok sessiz olmuştu.

Ayşe ve arkadaşları Aslı’nın yanına gidip ona teselli vermeye çalışıyorlardı.Aslı ise anne ve babasının kendisine kızacaklarını söylüyordu.

Öğretmeni Aslı’ya kendisinin anne ve babası ile konuşacağını hiç üzülmemesi gerektiğini söyledi.Aslı öğretmeninin bu sözleri ile rahatlamış ve biraz mutlu olmuştu.

Ayşe okuldan çıkıp koşa koşa eve gitmeye başlamıştı.Çünkü elinde içi pekiyi dolu olan bir karnesi vardı ve karnesini gurur ve büyük bir mutlulukla anne ve babasına gösterecekti.Daha sonra da çok güzel ve mutlu bir yaz tatili onu bekliyordu.